Άρθρα από τους εκπαιδευτικούς.

Μαθαίνοντας να "μιλάμε" με τον υπολογιστή.


Γράφει η Μαρία Πατεράκη ΠΕ20 Μηχανικών Η/Υ-Εκπαιδευτικός

 

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως γίνεται ένας υπολογιστής να είναι τόσο έξυπνος; Πως μπορεί να κάνει τόσα πράγματα σε τόσο γρήγορους χρόνους χωρίς λάθη; Η απάντηση είναι απλή: είναι σωστά προγραμματισμένος. Ο σχεδιασμός και η υλοποίηση των λογισμικών του (γενικά των προγραμμάτων του) έχει γίνει με τέτοιο τρόπο ώστε να τον κάνει να φαίνεται έξυπνος. Στην πραγματικότητα, έξυπνοι είναι οι προγραμματιστές και όχι οι υπολογιστές. Οι άνθρωποι, δηλαδή, οι οποίοι περνούν πολλές ώρες από την ημέρα τους για να δώσουν λύσεις σε προβλήματα, να δημιουργήσουν προγράμματα που λύνουν τα δικά μας χέρια (εταιρικά προγράμματα κ.α.), να στήσουν ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι ή να φτιάξουν ένα πρόγραμμα για να μπορέσει να λειτουργήσει ένας υπολογιστής (π.χ. το λειτουργικό σύστημα Windows 8).

Μπορεί να μοιάζει πολύπλοκο, δύσκολο και καθόλου ελκυστικό σαν ιδέα, καθώς είναι προτιμότερο να είμαστε χρήστες ενός προγράμματος παρά να σπαζοκεφαλιάζουμε ώρες ολόκληρες για να καταφέρουμε να φτιάξουμε σωστά ένα απο αυτά . Για παράδειγμα, είναι πιο ευχάριστο να παίζουμε ένα παιχνίδι, παρά να το δημιουργούμε οι ίδιοι. Δεν θα διαφωνήσω, αφού, έχω υπάρξει και απο τις δύο πλευρές της ιστορίας. Πράγματι, υπάρχουν φορές που σε πιάνει πονοκέφαλος στην προσπάθεια να δομήσεις ένα πρόγραμμα για να κάνει αυτό που πρέπει. Εκεί όμως βρίσκεται και η γοητεία!! Η πρόκληση βρίσκεται στο γεγονός οτι το μυαλό λειτουργεί απόλυτα με την λογική και η ικανότητα αυτή εξελίσσεται συνεχώς.

Στους μαθητές, δεν είναι πολύ γνωστή η έννοια του προγραμματισμού, αν και είναι ο βασικός κορμός της επιστήμης της Πληροφορικής. Μέχρι πριν απο λίγα χρόνια, οι μαθητές ερχόταν πρώτη φορά σε επαφή με αυτό το κομμάτι στην Γ' Γυμνασίου (ισχύει και σήμερα για το Γυμνάσιο). Πλέον, προβλέπεται ως διδακτέα ύλη απο τις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού (προτείνεται το προγραμματιστικό περιβάλλον Scratch), φέρνοντας τους μαθητές σε επαφή με τα εισαγωγικά στοιχεία του προγραμματισμού.  Στα σχολεία των άλλων ευρωπαϊκών χωρών, ο προγραμματισμός υπολογιστών, προωθείται συστηματικά καθώς είναι ένας τομέας ο οποίος έχει μεγάλη επαγγελματική προοπτική με εξαιρετικά καλές αμοιβές. Οι μαθητές ανακαλύπτουν το αντικείμενο αναπτύσσοντας ταυτόχρονα δεξιότητες και ίσως κάποιοι θέτουν μελλοντικούς στόχους επαγγελματικού χαρακτήρα.

Στο σχολείο μας, οι μαθητές διδάσκονται τον προγραμματισμό στην Γ' Γυμνασίου (σύμφωνα με την ύλη που ορίζεται) με την χρήση της γλώσσας προγραμματισμού Scratch (ακολουθήστε το link για περισσότερες πληροφορίες απο την ελληνική έκδοση της wikipedia: el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%BB%CF%8E%CF%83%CF%83%CE%B1_%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D_Scratch). Μέσα απο ένα περιβάλλον που μοιάζει περισσότερο σαν παιχνίδι, αναπτύσσουν απλά ηλεκτρονικά παιχνίδια, animation και πολυμεσικές εφαρμογές. Αυτό, απομυθοποιεί εν μέρει την δυσκολία που φέρεται να έχει το αντικείμενο, δημιουργώντας έτσι περισσότερη όρεξη για περαιτέρω αναζήτηση και γνώση.

Εν τω μεταξύ, ένα παγκόσμιο κίνημα αποκτά όλο και περισσότερους φίλους με διάθεση να γνωρίσουν την επιστήμη των υπολογιστών μέσω του προγραμματισμού. Λέγεται "Η ώρα του κώδικα" και μέσω απλών σεμιναρίων (σε όλες τις γλώσσες) μπορεί κάποιος (μικρός ή μεγάλος) να κάνει τα πρώτα του προγράμματα. Χρησιμοποιούνται οι χαρακτήρες του δημοφιλούς παιχνιδιού Angry Birds μετατρέποντας έτσι την γνώση σε παιχνίδι.

Παραθέτω στις ιστοσελίδες για την "Ώρα του κώδικα":
hourofcode.com/pt/el      (αρχική σελίδα)

code.org/learn                (σεμινάρια στα Ελληνικά)

 

Τέλος, παραθέτω την επίσημη ιστοσελίδα της διαδικτυακής κοινότητας για το Scratch:

scratch.mit.edu/     

 

 

 

Διαδίκτυο: Ανησυχίες και πραγματικότητα.

 

Γράφει η Μαρία Πατεράκη  Μηχανικός Η/Υ – Εκπαιδευτικός

 

Εδώ και μερικά χρόνια, η χρήση του διαδικτύου (internet) έχει ενσωματωθεί στην καθημερινότητα μας και ενώ για κάποιους από μας θεωρείται βασική πλέον ανάγκη, για άλλους θεωρείται επικίνδυνο και μία ακόμη απειλή που πρέπει να αντιμετωπίσουν στον σύγχρονο κόσμο. Η πλειοψηφία των ανθρώπων που πρεσβεύουν την δεύτερη άποψη, είναι γονείς παιδιών στην προεφηβική και εφηβική ηλικία. Από τη μία πλευρά αντιλαμβάνονται την χρησιμότητα του διαδικτύου ως εργαλείο το οποίο μελλοντικά θα φανεί χρήσιμο στις νέες γενιές, από την άλλη όμως, έχουν έντονες ανησυχίες. Οι ανησυχίες αυτές σχετίζονται κυρίως με τους κινδύνους όπως σεξουαλική κακοποίηση και παρενόχληση από άλλα άτομα, δημοσιοποίηση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, αποξένωση, προβλήματα υγείας που σχετίζονται με την υπερβολική χρήση του υπολογιστή και παραμέληση σχολικής προόδου.

Βάσει της προσωπικής μου εμπειρίας όλα αυτά τα χρόνια, συζητώντας με γονείς γι αυτές τους τις ανησυχίες, διακρίνω εκτός από τους παραπάνω φόβους,  διάθεση να καταλάβουν και να προσαρμοστούν με τις συνθήκες της τωρινής πραγματικότητας. Οι περισσότεροι δεν αρνούνται στα παιδιά τους την πρόσβαση στο διαδίκτυο, όμως, προβληματίζονται έντονα για το πώς θα μπορούσαν να ελέγχουν διακριτικά αυτή την πρόσβαση χωρίς να προκαλέσουν την αρνητική αντίδραση των παιδιών τους. Αν και δεν είμαι γονέας η ίδια, αντιλαμβάνομαι τις ανησυχίες τους γιατί έβλεπα τις ανησυχίες των δικών μου γονιών για άλλα πράγματα, μιας και όταν ήμουν εγώ έφηβη, το διαδίκτυο δεν είχε τη μορφή που έχει τώρα, ούτε ήταν στοιχείο της τότε καθημερινότητας.

Πολλοί μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν ανήλικα παιδιά, δαιμονοποιούν το διαδίκτυο για παρόμοιους λόγους. Δεν το αναγνωρίζουν ως επίτευγμα της επιστήμης και θεωρούν πως δεν έχει δημιουργηθεί για καλούς σκοπούς. Η άποψη τους αυτή ενισχύεται όταν πολλές από τις συναλλαγές τους με το κράτος (φορολογικές δηλώσεις κτλ) που κάποτε γινόταν με παραδοσιακό τρόπο, τώρα αντικαθιστούνται από τις νέες τεχνολογίες.

Το διαδίκτυο είναι ένας ακόμη καθρέφτης της πραγματικότητας. Αν σκεφτούμε καλύτερα θα δούμε πως οτιδήποτε νέο διατίθεται στο ευρύ κοινό, σημαίνει πως συμπεριλαμβάνει και αυτούς που δεν έχουν αγνούς σκοπούς. Ο άνθρωπος που θα μας εξαπατούσε στην πραγματική ζωή, θα χρησιμοποιήσει το διαδίκτυο για να πράξει το ίδιο. Ο άνθρωπος που θα μας διαπόμπευε στην πραγματική ζωή, το ίδιο θα κάνει και στο διαδίκτυο. Μπορεί όμως κάποιος να σκεφτεί πως το διαδίκτυο είναι πιο πρόσφορο έδαφος σε σχέση με την πραγματική ζωή, γιατί σ’ αυτή βλέπεις τον άλλον και ξέρεις τα πραγματικά του στοιχεία, ενώ στο διαδίκτυο υπάρχει η ανωνυμία που διευκολύνει το κακό. Αυτή η σκέψη έχει  λογική, όμως, η ανταπάντηση σ’ αυτό είναι δύο λέξεις: ενημέρωση και πρόληψη.

 

Ενημερωνόμαστε ποια είναι τα όρια της ασφάλειας μας όταν έχουμε πρόσβαση στο διαδίκτυο εμείς και τα παιδιά μας.

Προσέχουμε σε ποιο σημείο θα εκθέσουμε ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα, δικά μας και των οικείων μας.

 Προσέχουμε πολύ την δημοσίευση φωτογραφιών.

 Αν είμαστε παιδιά και έφηβοι, προσέχουμε (κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως Facebook, Twitter κ.α.) τα άτομα με τα οποία επικοινωνούμε, ιδιαίτερα αν είναι εντελώς άγνωστα για μας. Παρά την αθωότητα μας , την φυσική περιέργεια και την τάση αυτοεπιβεβαίωσης που έχουμε σαν έφηβοι, προσπαθούμε να μην εμπλακούμε σε συζητήσεις με άγνωστα πρόσωπα ιδιαίτερα όταν νιώσουμε πως αυτές προσβάλλουν την γενετήσια αξιοπρέπεια μας. Μιλάμε αμέσως στους γονείς μας αν κάποιο άτομο μας απειλήσει με οποιοδήποτε σκοπό, ανεξάρτητα από το πόσο αυστηροί είναι μαζί μας γιατί ακόμη και να μας μαλώσουν, σίγουρα και πάντα θα μας προστατεύσουν απ’ οποιονδήποτε προσπαθήσει να μας κάνει κακο.

Δεν ανταποκρινόμαστε ποτέ σε μηνύματα τύπου «Συγχαρητήρια είστε ο 100ος επισκέπτης! Πατήστε εδώ για να κερδίσετε ένα iphone» , «Γίνετε εκατομμυριούχοι μέσω διαδικτύου με αυτόν τον απλό τρόπο» και άλλα τέτοια παρόμοια μηνύματα ή ιστοσελίδες  που μπορεί να εμφανιστούν ξαφνικά μπροστά μας ενώ εμείς οι ίδιοι δεν τις ανοίξαμε.

Δεν αγοράζουμε αντικείμενα μεγάλης αξίας αν δεν βεβαιωθούμε πως η πώληση τους είναι πραγματική. Οι σοβαρές ιστοσελίδες για αγορές μέσω διαδικτύου, δημοσιοποιούν πάντα τα στοιχεία των ατόμων που πωλούν διάφορα προϊόντα και υπάρχει επαρκής έλεγχος για απάτες.

Δεν αγοράζουμε φαρμακευτικά σκευάσματα από το διαδίκτυο.

Αν ανακαλύψουμε πως κυκλοφορεί κάποιο βίντεο το οποίο μας συμπεριλαμβάνει, χωρίς να έχουμε συναινέσει για την δημοσίευση του, προχωρούμε σε καταγγελία. Απαγορεύεται η δημοσιοποίηση ηχογραφημένων συνομιλιών και βίντεο, χωρίς την συναίνεση των συμμετεχόντων.

 

Όπως ίσως σκεφθήκατε, για άλλη μία φορά η λογική είναι κοινή. Οι ίδιοι θα προστατεύσουμε τους εαυτούς μας και όχι κάποιος άλλος. Υπάρχει βέβαια και η υπηρεσία Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος που έχει κάνει εξαιρετικό έργο προλαμβάνοντας αυτοκτονίες εφήβων, εξαρθρώνοντας κυκλώματα παιδεραστών και αντιμετωπίζοντας διάφορα άλλα εγκλήματα. Στην ουσία, όμως, οι μηχανισμοί καταπολέμησης της κακόβουλης χρήσης του διαδικτύου είναι ελάχιστοι και η νομοθεσία, ακόμη τουλάχιστον, δεν καλύπτει όλες τις περιπτώσεις. Επομένως, η σημαντική μείωση των πιθανοτήτων να γίνουμε θύματα, είναι η πολύπλευρη ενημέρωση από επίσημες πηγές. Στην ιστοσελίδα μας θα βρείτε έναν σύνδεσμο που θα σας προσφέρει πιο λεπτομερή ενημέρωση για θέματα ασφαλούς περιήγησης παιδιών, εφήβων και ενηλίκων.

Το διαδίκτυο είναι ένα απέραντο τοπίο, όμως εμείς γίνεται να κοιτάξουμε μόνο τα όμορφα κομμάτια του προσέχοντας, χωρίς πανικό και άγχος, τα κακοτράχαλα σημεία του.

 

Άρθρα από τους μαθητές.

Άρθρα από γονείς/κηδεμόνες και μέλη του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων.